„Pewien mężczyzna bardzo chciał wygrać w totolotka, modlił się o to do Boga codziennie przez rok, dwa, trzy lata… w końcu Bóg się zezłościł i odezwał się do niego: dobrze, wygrasz w tego totolotka, ale zlituj się i w końcu zagraj w to” Kawał może kiepski, ale chodzi mi raczej o przesłanie.
Ostatnio zacząłem się zastanawiać czym w ogóle jest cud. Gdy wpisałem to hasło w Wikipedii, znalazłem objaśnienie:
Cud – zjawisko paranormalne lub zdarzenie z różnych przyczyn nieposiadające wiarygodnego, naukowego wytłumaczenia, w kontekście religijnym przypisywane interwencji istot nadprzyrodzonych lub nadprzyrodzonej mocy.
Z drugiej strony natknąłem się też na pojęcie 7 cudów świata, czyli rzeczy do stworzenia których potrzebna była interwencja człowieka. Czym więc jest cud? Moim zdaniem jest to wydarzenie wspaniałe i piękne w swej istocie, do którego jednak niezbędne są: chęci, wiara i… swego rodzaju umiejętność spostrzegania. Cudem mogą być, np. narodziny dziecka, przeżycie groźnego wypadku, a nawet to, że dzisiaj rano się obudziliśmy i możemy teraz spokojnie przeczytać ten post, lub też robić cokolwiek innego. Do cudów zaliczam także prywatne sukcesy. W moim przypadku może to być Mistrzostwo Polski zdobyte w maju tego roku. To co dałem od siebie, to sumienne przygotowanie w postaci treningu. Były też jednak inne aspekty składające się na sukces. Dedykowałem te zawody mojemu zmarłemu dziadkowi. A więc wierzyłem i nadal wierzę, że on o tym wie. Ponadto modliłem się też w myślach do Boga o pomoc. Dawało mi to pewne wsparcie psychiczne i pozwalało wytrzymać presję. Wspierali mnie także moi znajomi oraz trener, wierzyli we mnie przyjaciele i rodzina. Efekt? Pierwsze miejsce na podium i wrażenie jakby się było najszczęśliwszym człowiekiem na Ziemi, rzekłbym cudowne przeżycie… .