5. Zbyt ciężko się napracowałem, żeby teraz to wszystko stracić...

Na filmiku przedstawionym powyżej podnoszę sztangę ważącą 215kg. Jest to moje trzecie podejście. Zarówno przy pierwszym jak i przy drugim podejściu podniosłem sztangę ważącą dokładnie tyle samo, ponad to na treningach podnosiłem 230kg, a na zawodach czułem że stać mnie może na 240kg. Dlaczego więc taki wynik? Ponieważ sędziowie uznali mi 2 razy błędy techniczne (które - po obejrzeniu relacji z zawodów - stwierdziłem, że faktycznie były). Po pierwszym podejściu byłem wściekły, po drugim do tej złości dołączył strach. Niezaliczenie któregoś z bojów (ten był ostatnim bojem), powodowało dyskwalifikację z zawodów. Wyobraźcie sobie teraz jakbyście byli w mojej sytuacji - 3 miesiące przygotowań, mnóstwo wyrzeczeń w tym czasie, wiele godzin ciężkich treningów. Wszystko to mogło przepaść w ciągu jednej krótkiej chwili, cały ten wysiłek mógł pójść na marne... . Tuż przed ostatnim podejściem pomyślałem: "Zbyt ciężko się napracowałem, żeby teraz to wszystko stracić, muszę się uspokoić, zapomnieć i zrobić to jak trzeba, spróbuję trochę szerzej nogi ułożyć, może to pomoże...". Podchodzę do sztangi, przede mną trzech sędziów, a kawałek dalej na trybunach przyjaciele z klubu dopingujący mnie. "Czas leci, nie ma co zwlekać, jeszcze tylko jeden głęboki oddech" .  Zaczynamy...udało się, w pierwszej chwili byłem na siebie wściekły, w końcu mogłem mieć dużo lepszy wynik. Mogłem ale nie miałem, bardzo dobrze że udało mi się uratować te mistrzostwa i zająć drugie miejsce. Teraz trzeba jeszcze porządniej przygotować się do kolejnych zawodów i wyciągnąć wnioski z tych...