10. Sam musisz podjąć decyzję!

Chciałbym, żebyśmy dzisiaj zastanowili się nad charakterystyką prawdziwego zwycięzcy. Czy prawdziwy zwycięzca przychodzi na trening i mówi, że ma gorszy dzień, więc nie będzie się forsował, czy odkłada coś na potem? Czy wreszcie prawdziwy zwycięzca troszczy się o własne zdrowie?

Odpowiedzi na te pytania łączą się w jedną całość. Zacznę od końca. Tak, prawdziwy zwycięzca bardzo mocno troszczy się o swoje zdrowie. Troszczy się o nie, ponieważ nie może sobie pozwolić na gorszy dzień. Ma ściśle określony plan, który musi zrealizować w danym dniu, by w następnym mógł osiągnąć wyższy poziom i w ten sposób pokazać się na zawodach w szczytowej formie. Najważniejsze jest szczegółowe rozplanowanie okresu przygotowawczego. Nie chodzi jednak o to, by postawić sobie za cel, wynik w miarę satysfakcjonujący. Każdy ambitny sportowiec nie zadowala się dobrym wynikiem. Ambitny sportowiec mierzy w wyżyny swoich możliwości, chce poprawiać swoje wyniki, wznosić się ponad granicę bólu, dokonywać niemal niemożliwego!
Ktoś powie, że mimo wszystko, takie działanie jest  pewnym przeciążeniem dla zdrowia. Nie mogę zaprzeczyć, ale człowiek ma na szczęście zdolność do regeneracji. Ponadto pokonywanie granic własnych możliwości jest nieodłączną częścią sportów ekstremalnych i tym co sprawia, że są one tak piękne.

Chyba 2 tygodnie temu oglądałem zmagania Justyny Kowalczyk. Gdy widziałem jak resztką sił próbuje biec w górę wyznaczonej trasy, a następnie stoi już na mecie szczęśliwa aczkolwiek zupełnie wycieńczona...gdy podparta o swoje kijki próbuje nabrać powietrza, wzruszyłem się. Wyobrażacie sobie jaki to musi być ogromny wysiłek, jak silną musiała mieć  psychikę, żeby pokonać tą długą, stromą i pełną zakrętów trasę.

Na koniec, chciałbym się z wami podzielić również moim doświadczeniem związanym z trójbojem siłowym.
W zeszłym roku podczas startów na MP Seniorów, nabawiłem się kontuzji barku. Było to tym bardziej kłopotliwe, że niedługo po tym miałem  MP Juniorów do lat 23, a bark  bardzo bolał. Na treningu powiedziałem o tym trenerowi, dał mi jakąś tabletkę przeciwbólową, lecz ból nie ustąpił. Gdy dotarłem do serii zasadniczej, którą miałem kończyć trening (było to 250kg), trener powiedział, że nie będzie mnie zmuszał do tego podejścia, kazał mi samemu podjąć decyzję. Zadałem mu tylko jedno pytanie: czy ta  kontuzja może jeszcze bardziej zagrozić mojemu zdrowiu. Trener powiedział, że akurat, to co mi się przytrafiło, jest bardzo bolesne, ale niezbyt szkodliwe. Bez wahania podjąłem się ostatniej serii i zaliczyłem ją, wiedziałem, że nic mi nie grozi, zaufałem trenerowi. A ból? Ból nie był dla mnie wystarczającą wymówką. Nie wiem czy mam osobowość zwycięzcy, ale staram się robić wszystko by nim być.
Zapraszam do obejrzenia filmiku, nie zamieszczam ich przypadkowo:

9. Daj sobie spokój

No i zaczynają się coraz większe ciężary...w wyniku tego pojawia się także strach, ból, pierwsze krwiaki na udach...
Podczas wczorajszego treningu był taki moment, w którym oparłem się o coś, zmęczony po ciężkiej serii i pomyślałem: "nie chce mi się". Czy to źle, że tak pomyślałem? Oczywiście że nie. Myślę, że właśnie wręcz odwrotnie. Uważam to za całkiem normalne i uzasadnione. Moją siłą było, to że nie chciało mi się, a mimo wszystko nawet przez krótki moment nie pomyślałem, żeby przerwać treningu. Postawiłem sobie jasno pewne cele, które chcę zrealizować i będę do nich konsekwentnie dążył, nie zamierzam się poddać!
W trakcie pisania tego posta przypomniała mi się pewna historia. Otóż zabrałem kiedyś na trening moich dwóch braci. Powiedziałem im, że są mi potrzebni do asekuracji, bo nie mam z kim akurat ćwiczyć. Było to po części kłamstwo, ponieważ na tym treningu było jeszcze dwóch moich kolegów. Chodziło mi bardziej o to, żeby zobaczyli jak wygląda moja codzienność, mój świat. Podchodziłem wtedy pierwszy raz w życiu do przysiadu ze sztangą ważącą 200kg. Miło wspominam jak po skończonej serii jeden z braci (chyba ten najstarszy), powiedział: "młody, daj już sobie spokój dzisiaj". Nawet nie był świadomy tego, że w tym momencie mnie jeszcze bardziej zmotywował. Nie mogłem zrezygnować z kolejnych serii tylko dlatego, że coś zaczęło być ciężkie. Tym bardziej po tym, co mi brat powiedział. Gdybym nie potrafił się przełamać, nie mógłbym nawet myśleć o miejscach na podium, nie czyniłbym postępów. Jeśli można byłoby zostać mistrzem świata, nie przykładając się do treningów, nie przemęczając się też na samych zawodach, to gdzie w tym wszystkim byłby sens, gdzie byłaby radość i satysfakcja?
Kończąc chciałbym przenieś myśl z poprzedniego zdania, na życie codzienne. Każdy z nas chciałby mieć idealne życie, bez trosk i problemów. Ale zastanówmy się...gdybyśmy mieli wszystko czego chcemy, za pstryknięciem palcami, to czy nasze życie nie straciłoby sensu?
I drugie pytanie które przyszło mi do głowy dosłownie po tym poprzednim:
Czy gdyby Bóg dał nam wszystko, to czy nie zabrałby nam jednocześnie możliwości realizowania się w czymś?
Pozdrawiam

8. Zaczynamy zabawę!

A więc nowy rok...i nowe wyzwania. Za 8 tygodni czekają mnie Mistrzostwa Polski Seniorów w TS.
Tak naprawdę nie chciałem na nie jechać, bo uważam, że z seniorami nie mam jeszcze żadnych szans. Trener dał mi jednak do zrozumienia, że muszę na nie jechać. Podejrzewam, że wysokiego miejsca nie zdobędę, ale zrobię wszystko, żeby wynik który osiągnę, usatysfakcjonował mnie. Teraz tylko potrzeba mi mocnej motywacji, do ciężkich i sumiennych treningów, do pokonywania barier własnych możliwości, zmierzenia się z bólem i strachem...by nie móc sobie na końcu zarzucić, że nie dałem z siebie wszystkiego. Życzcie mi wytrwałości w tym roku

Dla lepszej motywacji wyjawię wyniki, które chciałbym osiągnąć na najbliższych zawodach:

Przysiad: 300kg
Wyciskanie leżąc: 150kg
Martwy Ciąg: 250kg