No i zaczynają się coraz większe ciężary...w wyniku tego pojawia się także strach, ból, pierwsze krwiaki na udach...
Podczas wczorajszego treningu był taki moment, w którym oparłem się o coś, zmęczony po ciężkiej serii i pomyślałem: "nie chce mi się". Czy to źle, że tak pomyślałem? Oczywiście że nie. Myślę, że właśnie wręcz odwrotnie. Uważam to za całkiem normalne i uzasadnione. Moją siłą było, to że nie chciało mi się, a mimo wszystko nawet przez krótki moment nie pomyślałem, żeby przerwać treningu. Postawiłem sobie jasno pewne cele, które chcę zrealizować i będę do nich konsekwentnie dążył, nie zamierzam się poddać!
W trakcie pisania tego posta przypomniała mi się pewna historia. Otóż zabrałem kiedyś na trening moich dwóch braci. Powiedziałem im, że są mi potrzebni do asekuracji, bo nie mam z kim akurat ćwiczyć. Było to po części kłamstwo, ponieważ na tym treningu było jeszcze dwóch moich kolegów. Chodziło mi bardziej o to, żeby zobaczyli jak wygląda moja codzienność, mój świat. Podchodziłem wtedy pierwszy raz w życiu do przysiadu ze sztangą ważącą 200kg. Miło wspominam jak po skończonej serii jeden z braci (chyba ten najstarszy), powiedział: "młody, daj już sobie spokój dzisiaj". Nawet nie był świadomy tego, że w tym momencie mnie jeszcze bardziej zmotywował. Nie mogłem zrezygnować z kolejnych serii tylko dlatego, że coś zaczęło być ciężkie. Tym bardziej po tym, co mi brat powiedział. Gdybym nie potrafił się przełamać, nie mógłbym nawet myśleć o miejscach na podium, nie czyniłbym postępów. Jeśli można byłoby zostać mistrzem świata, nie przykładając się do treningów, nie przemęczając się też na samych zawodach, to gdzie w tym wszystkim byłby sens, gdzie byłaby radość i satysfakcja?
Kończąc chciałbym przenieś myśl z poprzedniego zdania, na życie codzienne. Każdy z nas chciałby mieć idealne życie, bez trosk i problemów. Ale zastanówmy się...gdybyśmy mieli wszystko czego chcemy, za pstryknięciem palcami, to czy nasze życie nie straciłoby sensu?
I drugie pytanie które przyszło mi do głowy dosłownie po tym poprzednim:
Czy gdyby Bóg dał nam wszystko, to czy nie zabrałby nam jednocześnie możliwości realizowania się w czymś?
Pozdrawiam
Pamiętaj, że najwięksi mistrzowie muszą umieć powiedzieć "STOP". Czasem warto przełamać się dnia następnego. Dbaj też o swoje zdrowie bo bez niego Twoja pasja stanie się tylko wspomnieniem, tak jak moja. Podziwiam za wytrwałość! I pamiętaj, że "Nie od razu Rzym zbudowano". Co do pytań, racja. Nie mając celów nie mamy sensu życia bo to one kierunkują naszą drogę. Co do Boga... Bog przede wszystkim dał nam wolną wolę i pierwszym pytaniem które zadał było: "Czy chcesz mieć wszystko na zawołanie, czy wolisz sam to osiągnąć?". To czy mamy, mieliśmy lub będziemy mieć możliwość samorealizowania się najczęściej zależy od wyborów, których sami dokonujemy.
OdpowiedzUsuńNie od razu Rzym zbudowano, ale na pewno ciężką pracą i poświęceniem
OdpowiedzUsuńOczywiście, że tak. Ale oni tam dobrze wiedzieli że każde poświecenie ma pewną granicę;)
OdpowiedzUsuńDlatego mam ściśle określony plan przygotowań; tydzień po tygodniu przygotowuję się do podniesienia tego maksymalnego ciężaru, jeżeli chcę osiągnąć swój cel to nie mogę niczego odkładać na jutro...jutro mój rywal będzie już silniejszy, nie mogę na to pozwolić. Nie ma jutra...
OdpowiedzUsuńJutro jest. Skoro masz scisle okreslony plan myslisz rowniez o jutrze. Do celu dazy sie powoli i wytrwale.
OdpowiedzUsuńAle jeśli odłożę coś na jutro z lenistwa czy innego powodu, to jutro może być już za późno. Rozwinę tą myśl w kolejnym poście, jak będę miał trochę czasu.
OdpowiedzUsuńTylko ze Ty nie masz odkladac czegos z lenistwa tylko z troski o wlasne zdrowie. i nie msz odkladac wszystkiego tylko troszeczke. To jest cecha prawdziwych zwyciezcow. Oni wiedza kiedy powiedziec dość. Bez odbioru;)
OdpowiedzUsuń