16. Nie musisz tego rozumieć

Zanim przejdziesz do czytania obejrzyj poniższy film:

Zanim zająłem się trójbojem siłowym, z wielką pasją interesowałem się światem kulturystycznym, dlatego potrafię zrozumieć ludzi, którzy kochają ten sport. Wielu postrzega kulturystów jako wielkich, przerośniętych mężczyzn, od których lepiej trzymać się z daleka, wielu nie rozumie tego sportu, tak samo jak jak trójboju. Dla ludzi powerlifting jest bezcelowym zadawaniem sobie bólu a kulturystyka oszpecaniem ciała. W rzeczywistości jest dokładnie odwrotnie. Trójboiści posiadają ciała, które w porównaniu do przeciętnego człowieka są niezwykle silne, znacznie odporniejsze na urazy. Kulturyści z kolei dążą do pięknej symetrycznej sylwetki. Są jak jak artyści tworzący  pomnik. W tym przypadku jest to jednak trudniejsze, bo nie obrabiasz kamienia lecz ludzkie ciało.
A wysiłek który wkładasz w podnoszenie ciężarów? To szkoła życia. Stoisz przed przed sztangą której niestety nie podołałeś...mówisz sobie, że dzisiaj była za ciężka i starasz się by następnym razem pokazać że jesteś silniejszy, uczysz się pokory, cierpliwości i poznajesz, że nic nie przychodzi bez ciężkiej, wytrwałej pracy.

Wiem, że mimo tego co napisałem wielu ludzi może nie rozumieć sensu tych sportów. To normalne. Ciężko jest zrozumieć coś czego się nie doświadczyło...ale nie trzeba rozumieć wystarczy spojrzeć na tego człowieka z porażeniem mózgowym. Skoro ktoś taki potrafi znaleźć, w tym sporcie radość i łzy szczęścia, to mówi to samo za siebie. Pod spodem zamieszczam również zdjęcie pewnego staruszka, który mimo wieku nadal realizuje swoje marzenia i pokazuje innym że można.

15. Każdy musi dźwigać swój krzyż

Ostatnie zwycięstwo dało mi możliwość wystartowania na Mistrzostwach Europy Juniorów do lat 23. Start ten budził we mnie sporo wątpliwości. Wiedziałem że po drodze czeka mnie także egzamin maturalny, do tego dochodziło zmęczenie po ostatnich przygotowaniach i samych zawodach. Bałem się, że tego nie udźwignę...z drugiej strony ambicja podpowiadała mi podjęcie wyzwania; zdecydowałem się.

Tak więc zawody już za niespełna miesiąc. Podczas całych dotychczasowych przygotowań brakowało mi motywacji, podchodziłem do tego sceptycznie. Tydzień temu nabawiłem się kontuzji związanej z dolnym odcinkiem kręgosłupa. Towarzyszył temu ogromny ból, ale z pomocą fizjoterapeuty udało się go załagodzić. Wczoraj pojechałem do Kościana, tam w połowie treningu (po przysiadach) trener oznajmił mi, że jeśli kontuzja nie minie, to nie muszę jechać na Mistrzostwa Europy. Idealny moment,by wycofać się z zawodów i odetchnąć...na pewno idealny?Właśnie w tym momencie po raz pierwszy poczułem, że na prawdę chcę jechać na te zawody! Nie mówię, że już dzisiaj mnie nic nie boli, przeciwnie. Mimo wszystko zrobię co tylko się da, by w ciągu najbliższych dni wrócić do formy i odpowiednio się przygotować do startu w Danii.


Zastanawiające...przez cały ten czas przygotowań byłem sceptycznie nastawiony  i zły, że nadal muszę trenować, a nie jak inni, odpoczywać. Dopiero gdy okazało się, że mój wyjazd na mistrzostwa Europy jest zagrożony, przejrzałem na oczy i poczułem, jak bardzo chcę wystartować, jak bardzo mi na tym zależy.

Każdy musi dźwigać swój krzyż

14. Mentalność zwycięzcy

Pamiętacie, jak w jednym z tematów dokonywałem charakterystyki zwycięzcy wg mojego wyobrażenia? Padły tam wtedy pytania, o to czy prawdziwy zwycięzca opuszcza trening z byle powodu oraz, czy i w jakim stopniu troszczy się o swoje zdrowie. Chciałbym w oparciu o niedawne wydarzenia, rozwinąć ten temat dalej i skupić się tym razem na zupełnie innym, nie fizycznym aspekcie. A zatem, co jeszcze może składać się na sylwetkę mistrza? Jego mentalność.

Jeśli chcesz wygrywać musisz być gotów podjąć największe ryzyko, postawić wszystko na jedną kartę i przede wszystkim musisz potrafić opanować stres; nie dać się ponieś emocjom i być w pełni skoncentrowanym w tym najważniejszym momencie. Dlaczego o tym mówię? Dlatego, że chciałbym podzielić się z wami doświadczeniem, z ostatnich zawodów (Mistrzostwa Polski Juniorów do lat 23).
Gdy przed tobą ostatnie podejście i wiesz, że od tego zależy twoja pozycja, stres jest na prawdę wielki. Nagle uświadamiasz sobie, że jeśli Ci się nie uda, jesteś przegrany, marzenie o najwyższym podium nagle wydaje się coraz mniej realne, zaczynasz wątpić, wahasz się. To jest właśnie ostatni moment na to, by wyjść z tego błędnego toku myślenia, odrzucić opcje przegranej, skupić się całkowicie i udowodnić swoją wyższość. Pamiętam, że podchodząc do ostatniego podejścia martwego ciągu, miałem świadomość, że jest to ciężar znajdujący się na granicach moich możliwości, wiedziałem że może być ciężko. Tak faktycznie było; gdy sztanga znalazła się tuż  ponad wysokością moich kolan, poczułem, że mimo wszystko chyba  tym razem będę musiał pogodzić się z porażką. Byłem jednak bardzo zdeterminowany, pomyślałem że nie mogę na to pozwolić, nie tym razem...zamknąłem ponownie usta by zatrzymać resztki uciekającego powietrza i ostatnimi siłami dopiąłem swego. Co wtedy czułem? Niesamowitą dumę, ale nie z wyniku, lecz z walki, którą podjąłem i z której wyszedłem zwycięsko, byłem szczęśliwy.

Zastanówmy się teraz, jak często zdarza nam się na co dzień mierzyć z takimi trudnościami i co wtedy robimy. Podejmujemy ryzyko, chcąc spełnić marzenie, czy wolimy wybrać łatwiejszą drogę? Drugie miejsce nie jest przecież złe...jednak niedosyt pozostaje. Dlaczego nie spróbować sięgnąć po największe szczęście? Nawet jeśli Ci się nie uda, to przynajmniej nie będziesz sobie wypominał przez długie lata, że nie skorzystałeś z okazji jaką zesłał Ci los. W najgorszym wypadku będziesz tam gdzie wybierając łatwiejszą drogę. Dlaczego więc nie spróbować?

Kończąc, chciałbym podkreślić, że nie uważam siebie za zawodnika wysokiej klasy. Mam świadomość, że moje wyniki są nadal całkiem przeciętne, jednak upór i wola walki jaką wykazałem się na wspomnianych zawodach, zbliżyła mnie do wyobrażenia "sylwetki zwycięzcy" i uważam, to za mój osobisty sukces, obok tytułu Mistrza Polski.
Pozdrawiam



Różnica pomiędzy mistrzem a przeciętnym lifterem jest jedna - sposób myślenia

13. Wsparcie

Każdy z nas musi stawać w życiu przed wieloma wyzwaniami, bardzo często tym wyzwaniom musimy podołać sami, a przynajmniej tak nam się wydaje. W rzeczywistości rzadko kiedy się zdarza, żebyśmy osiągnęli coś bez pomocy drugiej osoby. Ktoś powie, że przecież nikt za mnie nie zda egzaminu, nikt za mnie nie wygra zawodów, nie nauczy się czegoś...to prawda, nikt za mnie tego nie zrobi. Często jest jednak ktoś kto w nas wierzy, trzyma za nas kciuki, podtrzymuje na duchu, motywuje i pociesza w trudnej sytuacji. To właśnie dzięki takim osobom jesteśmy wstanie wybrnąć z wielu problemów.
Zawsze kiedy jadę na zawody, wiem że jest kilka osób które naprawdę przeżywają mój start i z całego serca życzą mi wygranej. To właśnie o nich często myślę, gdy wiem że czeka mnie trudne wyzwanie. Wiem że ktoś na mnie liczy, więc robię wszystko, żeby nie zawieźć, wiem że ktoś we mnie wierzy, więc i ja zaczynam wierzyć w siebie, nabieram pewności, wiem że nie jestem sam.
Dlaczego o tym wspomniałem? Dlatego że moje ostatnie zawody również nie należały do najłatwiejszych, jednak udało mi się je wygrać. Pamiętam o osobach, które życzyły mi powodzenia, dawały rady, czy próbowały motywować. Pamiętam i jestem bardzo wdzięczny.
Pozdrawiam

12. Relacja

Jestem już po Mistrzostwach Polski seniorów i mistrzostwach Polski juniorów do lat23. Najpierw przedstawię same fakty a potem się do nich odniosę.

MP seniorów:
osiągnięcie: wicemistrzostwo Polski
wyniki:
Przysiad-275kg
Wyciskanie-150kg
Martwy Ciąg-240kg

MP juniorów do lat 23:
osiągnięcie: mistrzostwo Polski
wyniki:
Przysiad-275kg
Wyciskanie-152,5kg
Martwy Ciąg-242,5kg

Z wyników zarówno na jednych jak i drugich zawodach nie jestem do końca zadowolony, celowałem wyżej. Wicemistrzostwo w seniorach bardzo mnie cieszy, zdaję sobie jednak sprawę, że miałem dużo szczęścia, niektórzy dobrzy zawodnicy nie pokazali się w dobrej formie, a ja to na szczęście wykorzystałem.

Co do pierwszego miejsca na MP juniorów; jestem bardzo zadowolony z tego sukcesu i uważam że w pełni sobie zasłużyłem na złoty medal. Konkurencja była bardzo silna i musiałem dawać z siebie wszystko do samego końca.
Teraz tak w skrócie. Dokładniej będę opisywał niektóre momenty w kolejnych tematach.

11. Już tylko 2 dni!

"Podnosi się adrenalina
Serce zaczyna ci walić...
Pot spływa Ci po twarzy..."

Mistrzostwa Polski Seniorów! Zaczynają się już jutro, lecz starty mojej kategorii wagowej odbędą się dopiero w niedzielę. Znam już mniej więcej moich przeciwników i wiem, że czeka mnie trudny sprawdzian... . Będę chciał dać z siebie wszystko i spróbować zawalczyć o 3 miejsce. Doskonale zdaję sobie sprawę, że będę rywalizował z najsilniejszymi zawodnikami w kraju, w tej kategorii wagowej. Zdobycie brązowego medalu i możliwość stanięcia na podium obok takich zawodników jak Jarosiewicz czy Kamiński, byłoby dla mnie wielką nagrodą i osobistym cudem. Mam nadzieję, że uda mi się wykorzystać maksimum swojego potencjału, że będę mógł powiedzieć: zrobiłem wszystko co było w mojej mocy.
Trzymajcie kciuki!
Pozdrawiam

Informacja

Przepraszam, że nie zamieszczam nowych tematów, ale zawody coraz bliżej, więc nie mam za bardzo ochoty do pisania postów. Jak już będzie po zawodach, to na pewno pojawi się coś nowego. Pozdrawiam

10. Sam musisz podjąć decyzję!

Chciałbym, żebyśmy dzisiaj zastanowili się nad charakterystyką prawdziwego zwycięzcy. Czy prawdziwy zwycięzca przychodzi na trening i mówi, że ma gorszy dzień, więc nie będzie się forsował, czy odkłada coś na potem? Czy wreszcie prawdziwy zwycięzca troszczy się o własne zdrowie?

Odpowiedzi na te pytania łączą się w jedną całość. Zacznę od końca. Tak, prawdziwy zwycięzca bardzo mocno troszczy się o swoje zdrowie. Troszczy się o nie, ponieważ nie może sobie pozwolić na gorszy dzień. Ma ściśle określony plan, który musi zrealizować w danym dniu, by w następnym mógł osiągnąć wyższy poziom i w ten sposób pokazać się na zawodach w szczytowej formie. Najważniejsze jest szczegółowe rozplanowanie okresu przygotowawczego. Nie chodzi jednak o to, by postawić sobie za cel, wynik w miarę satysfakcjonujący. Każdy ambitny sportowiec nie zadowala się dobrym wynikiem. Ambitny sportowiec mierzy w wyżyny swoich możliwości, chce poprawiać swoje wyniki, wznosić się ponad granicę bólu, dokonywać niemal niemożliwego!
Ktoś powie, że mimo wszystko, takie działanie jest  pewnym przeciążeniem dla zdrowia. Nie mogę zaprzeczyć, ale człowiek ma na szczęście zdolność do regeneracji. Ponadto pokonywanie granic własnych możliwości jest nieodłączną częścią sportów ekstremalnych i tym co sprawia, że są one tak piękne.

Chyba 2 tygodnie temu oglądałem zmagania Justyny Kowalczyk. Gdy widziałem jak resztką sił próbuje biec w górę wyznaczonej trasy, a następnie stoi już na mecie szczęśliwa aczkolwiek zupełnie wycieńczona...gdy podparta o swoje kijki próbuje nabrać powietrza, wzruszyłem się. Wyobrażacie sobie jaki to musi być ogromny wysiłek, jak silną musiała mieć  psychikę, żeby pokonać tą długą, stromą i pełną zakrętów trasę.

Na koniec, chciałbym się z wami podzielić również moim doświadczeniem związanym z trójbojem siłowym.
W zeszłym roku podczas startów na MP Seniorów, nabawiłem się kontuzji barku. Było to tym bardziej kłopotliwe, że niedługo po tym miałem  MP Juniorów do lat 23, a bark  bardzo bolał. Na treningu powiedziałem o tym trenerowi, dał mi jakąś tabletkę przeciwbólową, lecz ból nie ustąpił. Gdy dotarłem do serii zasadniczej, którą miałem kończyć trening (było to 250kg), trener powiedział, że nie będzie mnie zmuszał do tego podejścia, kazał mi samemu podjąć decyzję. Zadałem mu tylko jedno pytanie: czy ta  kontuzja może jeszcze bardziej zagrozić mojemu zdrowiu. Trener powiedział, że akurat, to co mi się przytrafiło, jest bardzo bolesne, ale niezbyt szkodliwe. Bez wahania podjąłem się ostatniej serii i zaliczyłem ją, wiedziałem, że nic mi nie grozi, zaufałem trenerowi. A ból? Ból nie był dla mnie wystarczającą wymówką. Nie wiem czy mam osobowość zwycięzcy, ale staram się robić wszystko by nim być.
Zapraszam do obejrzenia filmiku, nie zamieszczam ich przypadkowo:

9. Daj sobie spokój

No i zaczynają się coraz większe ciężary...w wyniku tego pojawia się także strach, ból, pierwsze krwiaki na udach...
Podczas wczorajszego treningu był taki moment, w którym oparłem się o coś, zmęczony po ciężkiej serii i pomyślałem: "nie chce mi się". Czy to źle, że tak pomyślałem? Oczywiście że nie. Myślę, że właśnie wręcz odwrotnie. Uważam to za całkiem normalne i uzasadnione. Moją siłą było, to że nie chciało mi się, a mimo wszystko nawet przez krótki moment nie pomyślałem, żeby przerwać treningu. Postawiłem sobie jasno pewne cele, które chcę zrealizować i będę do nich konsekwentnie dążył, nie zamierzam się poddać!
W trakcie pisania tego posta przypomniała mi się pewna historia. Otóż zabrałem kiedyś na trening moich dwóch braci. Powiedziałem im, że są mi potrzebni do asekuracji, bo nie mam z kim akurat ćwiczyć. Było to po części kłamstwo, ponieważ na tym treningu było jeszcze dwóch moich kolegów. Chodziło mi bardziej o to, żeby zobaczyli jak wygląda moja codzienność, mój świat. Podchodziłem wtedy pierwszy raz w życiu do przysiadu ze sztangą ważącą 200kg. Miło wspominam jak po skończonej serii jeden z braci (chyba ten najstarszy), powiedział: "młody, daj już sobie spokój dzisiaj". Nawet nie był świadomy tego, że w tym momencie mnie jeszcze bardziej zmotywował. Nie mogłem zrezygnować z kolejnych serii tylko dlatego, że coś zaczęło być ciężkie. Tym bardziej po tym, co mi brat powiedział. Gdybym nie potrafił się przełamać, nie mógłbym nawet myśleć o miejscach na podium, nie czyniłbym postępów. Jeśli można byłoby zostać mistrzem świata, nie przykładając się do treningów, nie przemęczając się też na samych zawodach, to gdzie w tym wszystkim byłby sens, gdzie byłaby radość i satysfakcja?
Kończąc chciałbym przenieś myśl z poprzedniego zdania, na życie codzienne. Każdy z nas chciałby mieć idealne życie, bez trosk i problemów. Ale zastanówmy się...gdybyśmy mieli wszystko czego chcemy, za pstryknięciem palcami, to czy nasze życie nie straciłoby sensu?
I drugie pytanie które przyszło mi do głowy dosłownie po tym poprzednim:
Czy gdyby Bóg dał nam wszystko, to czy nie zabrałby nam jednocześnie możliwości realizowania się w czymś?
Pozdrawiam

8. Zaczynamy zabawę!

A więc nowy rok...i nowe wyzwania. Za 8 tygodni czekają mnie Mistrzostwa Polski Seniorów w TS.
Tak naprawdę nie chciałem na nie jechać, bo uważam, że z seniorami nie mam jeszcze żadnych szans. Trener dał mi jednak do zrozumienia, że muszę na nie jechać. Podejrzewam, że wysokiego miejsca nie zdobędę, ale zrobię wszystko, żeby wynik który osiągnę, usatysfakcjonował mnie. Teraz tylko potrzeba mi mocnej motywacji, do ciężkich i sumiennych treningów, do pokonywania barier własnych możliwości, zmierzenia się z bólem i strachem...by nie móc sobie na końcu zarzucić, że nie dałem z siebie wszystkiego. Życzcie mi wytrwałości w tym roku

Dla lepszej motywacji wyjawię wyniki, które chciałbym osiągnąć na najbliższych zawodach:

Przysiad: 300kg
Wyciskanie leżąc: 150kg
Martwy Ciąg: 250kg