10. Sam musisz podjąć decyzję!

Chciałbym, żebyśmy dzisiaj zastanowili się nad charakterystyką prawdziwego zwycięzcy. Czy prawdziwy zwycięzca przychodzi na trening i mówi, że ma gorszy dzień, więc nie będzie się forsował, czy odkłada coś na potem? Czy wreszcie prawdziwy zwycięzca troszczy się o własne zdrowie?

Odpowiedzi na te pytania łączą się w jedną całość. Zacznę od końca. Tak, prawdziwy zwycięzca bardzo mocno troszczy się o swoje zdrowie. Troszczy się o nie, ponieważ nie może sobie pozwolić na gorszy dzień. Ma ściśle określony plan, który musi zrealizować w danym dniu, by w następnym mógł osiągnąć wyższy poziom i w ten sposób pokazać się na zawodach w szczytowej formie. Najważniejsze jest szczegółowe rozplanowanie okresu przygotowawczego. Nie chodzi jednak o to, by postawić sobie za cel, wynik w miarę satysfakcjonujący. Każdy ambitny sportowiec nie zadowala się dobrym wynikiem. Ambitny sportowiec mierzy w wyżyny swoich możliwości, chce poprawiać swoje wyniki, wznosić się ponad granicę bólu, dokonywać niemal niemożliwego!
Ktoś powie, że mimo wszystko, takie działanie jest  pewnym przeciążeniem dla zdrowia. Nie mogę zaprzeczyć, ale człowiek ma na szczęście zdolność do regeneracji. Ponadto pokonywanie granic własnych możliwości jest nieodłączną częścią sportów ekstremalnych i tym co sprawia, że są one tak piękne.

Chyba 2 tygodnie temu oglądałem zmagania Justyny Kowalczyk. Gdy widziałem jak resztką sił próbuje biec w górę wyznaczonej trasy, a następnie stoi już na mecie szczęśliwa aczkolwiek zupełnie wycieńczona...gdy podparta o swoje kijki próbuje nabrać powietrza, wzruszyłem się. Wyobrażacie sobie jaki to musi być ogromny wysiłek, jak silną musiała mieć  psychikę, żeby pokonać tą długą, stromą i pełną zakrętów trasę.

Na koniec, chciałbym się z wami podzielić również moim doświadczeniem związanym z trójbojem siłowym.
W zeszłym roku podczas startów na MP Seniorów, nabawiłem się kontuzji barku. Było to tym bardziej kłopotliwe, że niedługo po tym miałem  MP Juniorów do lat 23, a bark  bardzo bolał. Na treningu powiedziałem o tym trenerowi, dał mi jakąś tabletkę przeciwbólową, lecz ból nie ustąpił. Gdy dotarłem do serii zasadniczej, którą miałem kończyć trening (było to 250kg), trener powiedział, że nie będzie mnie zmuszał do tego podejścia, kazał mi samemu podjąć decyzję. Zadałem mu tylko jedno pytanie: czy ta  kontuzja może jeszcze bardziej zagrozić mojemu zdrowiu. Trener powiedział, że akurat, to co mi się przytrafiło, jest bardzo bolesne, ale niezbyt szkodliwe. Bez wahania podjąłem się ostatniej serii i zaliczyłem ją, wiedziałem, że nic mi nie grozi, zaufałem trenerowi. A ból? Ból nie był dla mnie wystarczającą wymówką. Nie wiem czy mam osobowość zwycięzcy, ale staram się robić wszystko by nim być.
Zapraszam do obejrzenia filmiku, nie zamieszczam ich przypadkowo: