3. Z jakim ciężarem się zmierzyć - zaufanie

Przed chwilą rozmawiałem z bratem na skype (jest na 5 roku w seminarium). Wysłał mi on dzisiejszą ewangelię i poprosił, żebym ją przeczytał, i powiedział co o niej myślę. Mam świadomość tego, że nie każdy wierzy w Boga, nie każdy jest Chrześcijaninem, ale myślę, że każdego może zainteresować ten artykuł ze względu na myśl w nim zawartą. Bardzo zachęcam do przeczytania tej ewangelii a następnie moich wniosków:

(Łk 1,26-38)
W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, <błogosławiona jesteś między niewiastami>. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego. Na to rzekła Maryja: Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa! Wtedy odszedł od Niej anioł.

Po przeczytaniu tej ewangelii zwróciłem uwagę na to, jak bardzo Maryja ufała Bogu. Nie pytała się, dlaczego akurat ona została wybrana, jak ma sobie z tym poradzić i czy w ogóle sobie poradzi. Po prostu zaufała. Dlaczego akurat to mnie zainteresowało? Dlatego, że przypomniałem sobie i porównałem do tego, sytuację z ostatnich Mistrzostw Polski w Trójboju Siłowym, na których byłem. Otóż byłem przed trzecim podejściem do pierwszego boju, czyli do przysiadu ze sztangą. Jeden z zawodników podszedł do mnie i zapytał z jakim ciężarem teraz się zmierzę, odpowiedziałem: "Nie wiem, nie obchodzi mnie to, mój trener wie najlepiej jaki ciężar mi podać i taki jaki zgłosi, do takiego podejdę". Trener jest osobą której absolutnie ufam, jeśli chodzi o sport. Mój brat powiedział na to: "Tak myślałem, Bóg nie da nam ciężaru nie do uniesienia".

A ja wam po prostu powiem, że warto jest mieć kogoś w życiu, komu można absolutnie zaufać. Pozdrawiam.